Rodzaje depresji

Medycy wymieniają kilka podstawowych klasyfikacji depresji. Biorąc pod uwagę różne czynniki można mówić o depresji dzieci i młodzieży a nawet niemowląt jak i depresji osób dorosłych (dzieląc depresję ze względu na wiek pacjenta).

Psychiatrzy dosyć często mają do czynienia z depresją poporodową, myloną często z tzw baby bluesem.

W literaturze natomiast podstawowe rodzaje depresji to pierwotna i wtórna. O depresji pierwotnej można mówić wtedy, gdy u chorego nie występuje żadne powiązanie tej choroby z innym schorzeniem. Dosyć często zdarza się natomiast, że depresję wywołują leki, jakie chory zażywa podczas leczenia na przykład tarczycy czy schizofrenii, wtedy mówi się o występowaniu depresji wtórnej.

Kolejny podział choroby związany jest przede wszystkim z przebiegiem depresji oraz jej objawami u chorego. W tym przypadku schorzenie podzielić można na depresję jedno oraz dwu biegunową.

Depresja jedno biegunowa

Depresja jedno biegunowa występuje wtedy, gdy chory cierpi głównie na spadek nastroju, jest apatyczny i zrezygnowany a stany smutku są długotrwałe. Stan psychiczny niezwykle przeszkadza w wykonywaniu codziennych czynności, zaburza rytm pracy czy życia prywatnego.

Depresja dwu biegunowa

Depresja dwu biegunowa, czyli tzw maniakalna jest nieco bardziej złożona. Chory miewa napady stanów depresyjnych i przynajmniej raz odbył epizod głębokiej, pełnowymiarowej manii. Objawia się ona najczęściej zwiększoną energią, impulsywnością, częsta agresją, przyspieszoną mową, zwiększonym popędem płciowym czy osłabieniem koncentracji. Warto zaznaczyć, że u każdego pacjenta mogą występować inne objawy, ale główna różnica pomiędzy depresją jedno a dwu biegunową polega na tym, że w przypadku tej drugiej u cierpiącego występują nagłe, niczym niespowodowane napady radości i ogólnego pobudzenia.

Nieleczona depresja dwu biegunowa doprowadza do psychozy wraz z urojeniami i halucynacjami, których niejednokrotnie pacjent jest nieświadomy. Chory układa nierealne do wykonania plany, marzy i snuje wizje, po czym w przypadku niepowodzenia wybucha groźnym dla otoczenia gniewem.

Według statystyk to właśnie osoby cierpiące na ten typ depresji w fazie zaawansowanej (psychozie) najczęściej popełniają samobójstwa bądź podejmują samobójcze próby.

W depresji dwu biegunowej wyróżnia się również stany hipomanii, które są nieco łagodniejsze od epizodów głębokiej, pełnowymiarowej manii i właśnie przez to choroba na tym etapie często mylona jest z depresją jedno biegunową.

Cyklotymia – łagodna forma depresji

Łagodną formą depresji jest także cyklotymia, która charakteryzuje się przejściowymi okresami stanów depresyjnych. Cierpiący wykazuje ciągi depresyjne wraz ze wszystkimi ich objawami po czym wpada w stan euforii. Przy cyklotymii nie występują objawy głębokiej depresji, manii czy psychozy.

Depresja może być także kwalifikowana jako zaburzenie afektywne dwu biegunowe nieokreślone. Mówi się o nim wtedy, gdy u chorego występują objawy depresji różnych kategorii, co nie pozwala skutecznie zdiagnozować jej rodzaju.

Trzeba wspomnieć, że każdy rodzaj depresji może być dziedziczony jednak jak wykazują badania i statystyki najczęściej na potomków przechodzi rodzaj depresji dwu biegunowej w różnych jej typach.

Objawy depresji

Objawy depresji są różne w zależności od typu tej choroby. Należy również zaznaczyć, że ich występowanie jest indywidualne dla każdego cierpiącego na to schorzenie i występuje w różnym nasileniu.

Do najczęściej występujących objawów depresji jedno biegunowej zalicza się:

  • trwałe przygnębienie i smutek,
  • złe samopoczucie,
  • brak wiary we własne możliwości i ogólne zrezygnowanie oraz ciągłe zmęczenie.

Często chorzy skarżą się również na bezsenność, brak apetytu i związany z tym spadek masy ciała. Chory na depresję unika kontaktu z otoczeniem, czuje się wyobcowany i bezwartościowy. Jest lękliwy a jego samoocena jest niska.

W późniejszej fazie depresji zauważa się:

  • brak koncentracji i skupienia,
  • ogólne roztargnienie i
  • powolność myślenia.

W przypadku depresji dwu biegunowej do podstawowych dolegliwości dochodzi jeszcze rozdrażnienie, nerwowość i ataki agresji ze strony chorego. Częste jest także występowanie nasilonych objawów przygnębienia i rezygnacji przeplatające się nagłymi stanami euforii i pobudzenia. W stanach psychozy charakterystyczne są wizje maniakalne i urojenia, których pacjent niejednokrotnie nie jest świadomy.

Dziewięć na dziesięć osób, które cierpią na depresję ma również myśli samobójcze.

Trzeba zaznaczyć, że aby zdiagnozować depresję najczęstsze jej objawy muszą występować u chorego trwale minimum przez dwa tygodnie.

Istnieje także typ depresji sezonowej. W praktyce oznacza to nawracające stany, kiedy objawy nie występują trwale a pojawiają się okresowo.