Depresja u dzieci i młodzieży

Depresja dziecięcaJeszcze niedawno sądzono, że depresja dotyka tylko osób dorosłych. Otóż nic bardziej mylnego bowiem stany depresyjne zachodzą również wśród dzieci i młodzieży a nawet niemowląt (depresja anaklityczna).

Przyczyną występowania depresji u niemowlęcia jest zazwyczaj utrata oparcia w matce. Najczęściej objawia się u noworodków porzuconych bądź tych, które pozostają w szpitalu bądź z innych przyczyn są rozdzielone z rodzicielką na okres powyżej trzech miesięcy.

Niemowlęta, u których zaobserwowano depresję charakteryzują się przede wszystkim apatią. Trudno je zainteresować, nie zwracają większej uwagi na otoczenie i co może dziwić nie są płaczliwe. Do objawów psychologicznych dochodzą również te fizyczne, w tym przypadku najczęściej występuje brak apetytu i związany z nim wyraźny spadek masy ciała, bezsenność jak również obniżona odporność. Często dochodzi również do opóźnienia w rozwoju psychomotorycznym ? to jednak jest szybko nadrabiane po całkowitym wyleczeniu z depresji i nie wywołuje nieodwracalnych zmian.

O ile samo leczenie dzieci i młodzieży z depresji jest podobne do leczenia, jakie stosuje się w przypadku dorosłych to już przyczyny zachorowalności są inne. Najczęściej małoletni cierpiący na depresje pochodzą z rodzin patologicznych, w których są zaniedbywane i gnębione psychicznie oraz fizycznie. Warto jednak zaznaczyć, że depresję diagnozuje się coraz częściej u dzieci z rodzin przeciętnych i tych charakteryzujących się wysokim statusem społecznym właśnie ze względu na nałożone na nie wygórowane wymagania.

Istotny jest również fakt, że depresja może pojawić się u dzieci i młodzieży na skutek leczenia innej choroby lekami, które stany depresyjne wywołują. W przypadku niemowląt depresja pojawia się także u tych, u których doszło do uszkodzeń neurologicznych w trakcie ciąży bądź w trakcie porodu i zaraz po urodzeniu.

Depresja dziecięca

Depresja dziecięca występuje w dwóch gatunkach: to depresja wielka, której podłożem są uwarunkowania osobowościowe i cechy charakteru (na przykład niska samoocena, brak wiary w siebie) oraz depresja nerwicowa wywołana negatywnymi przeżyciami. Warto zaznaczyć, że depresja nerwicowa cechuje się silniejszymi objawami (nagłe ataki gniewu, wybuchy agresji) a jej diagnostykę poprzedza minimum roczna obserwacja dziecka. Z depresją wielką mamy do czynienia, gdy prócz objawów psychologicznych takich jak brak koncentracji, zmęczenie, smutek, lękliwość występują zaburzenia snu czy łaknienia, które bezustannie utrzymują się około miesiąc.

W okresie niemowlęcym depresja objawia się najczęściej otępieniem i brak reakcji na bodźce zewnętrzne. Już w okresie wczesnego dzieciństwa zauważyć jednak można zaburzenia nastroju  – częsta irytacja, napady wściekłości, nadpobudliwość i płacz a do tego brak apetytu czy bezsenność.

W wieku szkolnym dzieci ze stanami depresyjnymi są lękliwe i wstydliwe. Często uważają się za bezwartościowe, przez co mają problemy w nauce.

Młodzież dotkniętą depresją cechują natomiast objawy zbliżone do tych, jakie występują u osób dorosłych:

  • otępienie,
  • zrezygnowanie,
  • brak zainteresowania,
  • senność,
  • niskie poczucie własnej wartości,
  • brak pewności siebie,
  • unikanie kontaktu z ludźmi.